A un vaso de auga

Nácara contrafeita perfílase
tras vidrosa luz, desvelando, en retirada,
un cristal amortecido de amplitude esférica, solemne,
que apresa -cal avaro neptuniano-
repousados mares incoloros;
cilindro proxectado cara á man,
cercado por aquilatada sombra
(recusación tenaz de tantas claridades),
que atravesan feixes branqueados.
Recipiente desbordado pola transparencia,
feitura da miña sede,
que rega e sacia securas e amarguras.

Leave a Comment

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *