Como cansa ás veces a pegada dos pasos sen pisada,
o fedor da sombra enaltecida,
o eco da voz metalizada,
a cháchara indolente do perpetuo adolescente,
a industria que alimenta o noso ego,
a vaidade feita cirurxía,
o Frankenstein normalizado,
a eterna mocidade dos cadáveres que somos…
Somos masa consumista, adictos compulsivos,
eus intoxicados coa preada dos media
que alimentan publicistas e mercadores
putrefactos.
Somos máscaras grotescas, absurdos encarnados,
esperpentos engalanados co
sorriso do pallaso toleado.
Somos cascas baleiras,
alienada civilización en descomposición
que asfixia cos seus cheiros e estertores
o bico da luz
e que afoga coas súas diarreas e xurros
a beleza da flor enamorada.
